nemam

... ja nemam snage da sebe prebolim ili cak sebi oprostim...
zato se i krijem iza te nedodirljive ja,
koja je uvijek ziva, uvijek nasmijana i na nogama...
spremna na sve, na pad, na zalet, na kraj il' pocetak...
spremna na sve, bez obzira na ono sto s time ide...
naprkos tome svemu, ja nemam snage da sebe podnesem,
i sebe odbranim, do kraja, do ivice, do vrha moje ambicije i mojih ciljeva...

nešto za kraj...

Odlazim sad,
I ne vraćam se
Niti tebi, niti meni
Odlazim od oboje
Jer jedino tako
Jedino na taj način
Oslobodit ću se
Iz tog zamka tako visokog
Tako čarobnog i tako bolnog
Tako providnog i tako gvozdenog
I jedino tako
Jedino na taj način
oslobodit ću te
Iz tih misli i tih pjesama
Svih tih stihova i sjećanja
Iz tih na stotinu prolivenih suza
Iz te bliske prošlosti
Iz tog prošlog vremena.
A za oproštaj dragi...
Mali poklon tebi...
Poželi, iskreno poželi...
Zažmuri, pravedno zažmuri...
Stisni, strasno usne stisni...
Strpi, strpljivo prste strpi...
Nasmiješi se i zaboravi...
Baš isto kao što i ja to uradih...